DVO/Transus heeft de Korfbal League gewonnen. Na al die jaren werken, opleiden, mistasten, kwijtraken, opstaan, vechten, ontsnappen, heroverwegen, domineren, toch weer verliezen, herpakken en deurdonderen is het dan nu eindelijk tijd voor borstkloppen. Wij zijn kampioen!
VLAM!
Schrijver gooit een 900-pagina dik manuscript op het bureau van Uitgever: “Alsjeblieft – het verhaal van DVO.”
Uitgever kijkt niet eens op van zijn scherm. “Ja, prima. Geef me een maand. Het komt onderop de stapel, want het is ontzettend druk”, mompelt hij.
Diezelfde avond krijgt Schrijver toch nog een telefoontje van Uitgever. “Ja, met mij. Zeg… ik heb ‘m er toch snel even bij gepakt. Om een beetje een idee te krijgen. Enneeh… Hoe zal ik het zeggen… Wat een epos man! Ik tril nog na. Meeslepend, tragisch, unieke personages, die Meerkerk, wat een karakter! Plotwendingen, cliffhangers… ik kon het niet wegleggen. Heel mooi!”
“Alleen richting het einde, vanaf die… wat is het ook alweer…” Op de achtergrond klinkt geritsel van papier. “Hier, richting het einde. Vanaf die play-offs? Ja, vanaf toen vond ik het wat ongeloofwaardig worden. Alsof iemand het droomde of zo.”
– “Zo ging het toch echt”, zegt Schrijver.
Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn.
“Hoe bedoel je?”
– “Hoe bedoel je ‘hoe bedoel je’? Ik verzin het toch niet?”
Weer stil.
“Dit is waargebeurd?”
– “Ja…?”
“Alles?”
– “Alles ja.”
Uitgever kucht. “Momentje, zo terug.”
De telefoon wordt neergelegd. Gehaaste voetstappen sterven weg. En dan, fluisterend: “Anneke, haal voor morgen m’n agenda leeg.”
– “Maar meneer Boekhoorn dan?
“Nee, Marcel moet nog maar een weekje langer wachten.”
– “Gaat-ie niet leuk vinden. Ze hebben verloren, hè?”
“Scheelt me niets. Dit heeft voorrang.”
De voetstappen, nog haastiger, komen terug. De telefoon wordt weer opgepakt.
“Morgen, 09:00. Hier op kantoor. Dan maken we een deal. Dit wordt een absolute bestseller!”
Ongeveer twaalf uur voordat zulke hersenspinsels tijdens het feest in een licht beschonken toestand boven komen drijven, vertrekt de spelersbus vanaf Achterstraat nummertje één. Ergens onderweg wordt Gertjan Meerkerk nog opgepikt. Zelfs lopend was hij nog eerder aangekomen bij de eindbestemming, want het stipje van de bus op WhatsApp-locatiedelen gaat met een ongekende slakkengang zodra Rotterdam-Zuid is bereikt. Er is blijkbaar meer volk onderweg naar de korfbaltempel.
Dan arriveert de selectie bij Rotterdam Ahoy. Voor de finale. De bus spuugt iedereen uit en ja – de gezichten staan strak. Maar het lijkt gezonde spanning. Zenuwen die onder do-or-die omstandigheden je leven redden en adrenaline die je alerter maakt en je zintuigen op scherp zet.
Na de krankzinnige ontsnapping in Friesland heeft de staf zich woensdag over de tactiek gebogen. Donderdag wordt het doorgesproken met het team. Hoewel Rosalie Peet juist onder de vleugels van Daniëlle Boadi het verschil maakte in Delft – de laatste keer dat Fortuna een wedstrijd verloor – en de staf het liefste van eigen kracht uitgaat, zit er toch echt niets anders op dan Boadi aan de kant te houden. Het respect voor Fleur Hoek, en het risico dat ze vormt, is simpelweg te groot. Verder is Robbe de Wit ‘de sjaak’. Geen basisplaats, wel nog steeds alle gelegenheid om als invaller doorslaggevend te zijn.
(Later die donderdagavond zitten de laatste drie coachgeneraties van DVO nog samen in het clubhuis. Ben Crum. Richard van Vloten. Jeroen van Brakel en Reinier Rense. Groen bloed kruipt waar het niet gaan kan. De huiswijn is rood, en misschien zelfs van Gerald.)
De arbiters hebben na een iets te uitgebreide oploopcermonie nog niet ingefloten, of Quinty Stahli maakt al plaats. Boadi treedt aan en geeft concullega Hoek een vriendelijk doch zakelijk handje voordat de koude oorlog begint. Na een fluitsignaal tegen Koen van Roekel komt de ‘Dalto-verstotene’ (Stan Bos wond er als gebruikelijk geen doekjes om) terug in de ploeg voor Danique van der Garde. Die heeft toch maar mooi mee op mogen lopen in de mooiste korfbalambiance die bestaat.
Omdat Fortuna weer de vakken heeft gedraaid, staat Boadi niet naast Peet. En Meerkerk niet tegen Nik van der Steen. DVO zou dat volgens velen graag anders zien, maar vooraf denkt Lars Pieper – om een totaal willekeurig iemand te noemen – dat hoe het staat wel degelijk het meest kansrijk is: “Je moet plussen op het vak met Van der Steen en dat kan alleen met Koen op Van Elburg”. Het bewuste Fortuna-vak krijgt gelijk goals om de oren van Peet en Jeffrey van Huenen. Plus twee.
Verdedigend moet Van Huenen de schade zien te beperken tegen de topscorer van de reguliere competitie. Of eigenlijk: het is aan het hele vak om dat te doen. En daar loopt het een beetje spaak, want Van der Steen maakt in no-time drie doorloopballen. Ook Hoek begint sterk, maar na haar 7-6 klapt DVO er vol overheen. De Bennekommers zijn namelijk nóg zuiverder. Van Huenen, Meerkerk, Meerkerk (geniale onehander, op zo’n podium…), Peet en weer Peet. 7-11. Fortuna vliegt een time-out in. Folkerts hamert op het bedwingen van de binnendruk. Het rendement van buiten zal onherroepelijk gaan dalen.
De time-out werkt als een trein. DVO stribbelt tegen, maar schiet inderdaad een fase minder goed en Fortuna komt bij 15-15 langszij. Van Huenen, terughoudender dan hoe hij begon, ziet Van der Steen ook zijn eerste twee van afstand maken. Na een ongekende eerste helft ziet het naar adem happende publiek 17-15 op het scorebord. Fortuna en DVO scoren bijna elke twee aanvallen.
Na een foute halftime-show wordt de wedstrijd hervat. Het gaat iets rustiger nu. Van der Steen schiet bij 19-17 zijn zevende binnen en dat is de druppel. De Wit komt erin voor Meerkerk, die richting zijn Delftse evenknie moet. Maar Meerkerk heeft een mening en de dag dat hij die voor zich houdt zullen we vermoedelijk (en hopelijk) nooit meemaken. Van Brakel en Rense nemen rustig de tijd om hem aan te horen.
Tijdens de drie minuten dat Meerkerk aan de kant zijn zaak bepleit, gebeurt binnen de lijnen weer van alles. Wouter Wildschut staat nu tegenover Menno van der Neut en wordt direct gezocht. Hij maakt 20-17 (bewijsstuk A voor Meerkerk) en Fortuna zal doordrukken als DVO niet antwoordt. Direct is daar echter Van Huenen. En daarna Roos Scherrenburg. En daarna Boadi. 20-20.
Meerkerk heeft zijn coaches overtuigd, krijgt zijn zin en wordt weer teruggestuurd naar Wildschut. Twee wisselbriefjes door de versnipperaar, maar het is een cruciaal besluit. Autoriteit maakt plaats voor ruimdenkendheid. Echte wetenschappers hopen altijd dat hun ongelijk wordt bewezen. Alleen zo boek je met z’n allen vooruitgang.
En Meerkerk bewijst dat ongelijk. Verdedigend is hij namelijk van onschatbare waarde, zodat bijna alles van Hoek moet komen in dat vak. En die wordt in het laatste kwart doodmoe van Boadi. Letterlijk. Ze komt tot zeven goals, maar op het totaal aantal gespeelde aanvallen, is dat eigenlijk onder haar gemiddelde.
Het andere Fortuna-vak schakelt beter. Want laat er geen misverstand over bestaan: ondanks de Bennekomse schotkracht blijft de titelfavoriet na rust lange tijd aan de leiding. Net wanneer Van Huenen met zijn vak wat meer grip krijgt op Van der Steen, staat Van Elburg op. Na zijn 24-23 negeert DVO hem bewust bij een vrije bal en dat wordt afgestraft: 25-23. Peet schiet dan ook haar eerste vrije bal binnen. Eén uit vier. Erbarmelijk voor haar doen, maar het is vergeven, want haar totale productie is zeven doelpunten tegen een percentage van 47%. En ze is nog lang niet verzadigd.
Door een speling van het lot (Fortuna draaide) is Peet namelijk niet langer de schaduwspits naast Boadi. In de wedstrijd van het jaar stapt Peet noodgedwongen uit Boadi’s schaduw om in de spotlights van Ahoy te schitteren als nooit tevoren. Laura van der Linden heeft er al zes geincasseerd en Stan de Groot lijkt Roos van Groen erop te wijzen dat ze strafworpen tegen gaat krijgen als ze nog meer overtredingen maakt. Van Groen blijft dus iets verder weg en Peet schiet direct – schuin achterkantje korf – haar achtste door de korf: 25-25.
Maar goed: Van Elburg. 26-25 en zelfs een vrije doorloop voor 27-25. Mis, net als de herkansing voor Van Groen. Meerkerk, tijdje niet gezien, scoort vanaf de zijlijn wel. 26-26. Hij maakt er ‘slechts’ vijf, maar dat is nog altijd één meer dan Wildschut én hij heeft er maar tien pogingen voor nodig. Lekker, als Merijn Mensink daar staat te rebounden.
Peet naar de aanval. Fortuna heeft Lindsy Krop nog achter de hand. Zij werd naar Delft gehaald om het vertrek van Jessica Lokhorst, als analist aanwezig op de tweede ring, op te vangen. Krop is net zo’n plakker. Ze komt voor Van Groen en is het laatste redmiddel tegen het ontketende wonderkind uit Amersfoort. Peet loopt haar koeltjes voorbij en mag nog vrij aanleggen voor de 26-27. Krop ligt op de grond, maar dit is de finale. Natuurlijk maakt Peet hem.
Van Ginkel. Eindelijk schiet ze eens een door Hoek afgepasste bal af. Gelijk erachteraan weer een flits van Meerkerk. In een woud van armen onder de korf vindt hij een gaatje, maar Van der Steen is – als één van de weinigen in Ahoy – niet onder de indruk. Vanuit de hoek van het vak ramt hij 28-28 erin. Nooit werd er zoveel gescoord in een finale. Time-out DVO. Nog ongeveer vijf minuten te spelen. Vijf magische minuten. Magischer nog dan die in Gorredijk.
Krop wordt weer gekraakt naar binnen. Peet verzilvert de toegekende strafworp (28-29). Met haar laatste krachten maakt Hoek gelijk (29-29). Daarna lijkt Van Elburg het te doen (29-30), maar niet voor het eerst is dat buiten Roos Scherrenburg gedacht. Zoveel druk, van zo ver weg, zo hoog en toch zó raak. 30-30. Nummer vier na rust. Peet doet bijzondere dingen, maar ook Scherrenburg speelt een perfecte tweede helft naast (en achter) Boadi.
Boadi blijft maar gas geven. Hoek krijgt kramp en stort in. Maar zij moet het toch echt doen. Ze is met afstand de beste. De wet van de grote getallen zegt het ook. Maar die wet gaat niet op in deze unieke finale. De weerstand van Boadi is te groot en de hulp van haar vak onvoldoende. Opgeven doet ze niet aan. Kan ze niet. De verantwoordelijkheid op zo’n moment bij haar jonge vakgenoten neerleggen: ook geen optie. Begrijpelijk, maar misschien nekt Fortuna dat wel. Want het spel richting haar is in de eindfase te voorspelbaar, te traag en vooral: het leidt niet tot genoeg goals. Meermaals gaat het vak door de schotklok. Dat van DVO ook, trouwens, dus het blijft een dubbeltje op z’n kant.
In de allerlaatste minuut wisselt de Bennekomse staf om te winnen. Om rebounds te winnen tegen Mensink kwam De Wit al voor Van der Neut. Nu komt Van der Neut in het andere vak voor Van Huenen. De wissels zijn op. Wordt er verlengd, krijgt Van der Steen vrij spel. Maar Van der Neut brengt nog wat extra lengte, gogme en ervaring met zich mee. Hij snijdt om de korf, Fortuna neemt niet over om voor te verdedigen. Dus staat het goed voor Peet.
In, uit. In, uit. Even ruzie met de bal. Dan erlangs!
Stip.
📸 Erik Mulder
Alles groen-wit heeft het niet meer. Zo ongeveer het laatste wat Damien Folkerts doet in zijn (voorlopige) trainersloopbaan is een onreglementaire time-out aanvragen. De juryvoorzitter denkt dat het vorig jaar is, gelooft de kwajongen op zijn blauwe ogen en ramt op de zoemer. Missie geslaagd voor Folkerts? Nee, Peet trekt zich er niets van aan. Die zit een wedstrijd lang in cirkel één, blijft ook nu bij haarzelf en scoort de strafworp alsof het de laatste is die ze op een training moet maken om geen palen te hoeven opruimen. Met haar elfde goal, uit drieëntwintig pogingen, bezorgt ze DVO de eerste zaaltitel in de clubgeschiedenis.
Oók omdat De Wit in de slotfase doet wat hij moet doen: twee Fortuna-aanvallen afbreken. Dat voelt voor de wisselspeler in Ahoy misschien als een bescheiden bijdrage, maar een goal voorkomen is net zo belangrijk als een goal maken. Zeker de goal die Fortuna een verlenging had bezorgd. Het is bovendien een titel van jaren, niet van de vijftig minuten die hij grotendeels vanaf de bank heeft beleefd.
In de chaos die volgt direct na het verlossende eindsignaal zitten zóveel verhalen, daar kun je een 900-pagina dik boek over schrijven. Tegelijkertijd is het heel lastig om met woorden recht te doen aan de emoties die loskomen. Worthy de Jong zat als gast in de zaal en dan zou je kunnen denken aan de teksten die horen bij zijn gouden driepunter in Parijs: “HOE DAN?! HOE DAN?! ALLES KOMT SAMEN! ALLES KOMT SAMEN!”
Gelukkig hebben we ook nog heel veel beelden op de livestream en de social media. Dan zien we – heel klein, aan de rand van het beeld, terwijl de laatste bal van Wildschut voorbij zeilt – een troostend kusje van Boadi aan Hoek. En daarna samen met Scherrenburg de sprint naar alles en iedereen, maar vooral moeders en broers. We zien Van Vloten – helemaal van de kaart, já, het is ook jouw titel – en Van Brakel die elkaar ergens in de melée vinden. Meerkerk die huilt als een kleine jongen. De extase bij Van Roekel als hij de beker lift en later naar zijn club brengt. En ál die andere foto’s en video’s gemaakt door al die liefhebbers die naar de beste Korfbal League-finale aller tijden hebben gekeken. Daarop zie je wat het betekent. Een beetje.
Je moet het toch vooral zelf voelen, zo’n avond. Eén voorbeeld dan nog. Hoe de captain een speech geeft zoals een captain betaamt en daarna met al wat mistige pretoogjes voor je komt staan met de loodzware cup vol lauw bier en je weet dat je er niet aan ontkomt een slok te nemen. Het laatste zetje dat nodig is om in licht beschonken toestand te raken en in vreemde verzinsels te belanden over Schrijvers en Uitgevers.
Een hele dag terugkijken- en lezen later daalt het wat meer in. En met deze laatste lap tekst is het verhaal een soort van compleet en het hoogtepunt van ons bijna 80-jarige bestaan gearriveerd.
Wat nu?
📸 Jeroen van den Berg | @splitsecond.photography
